Głęboka emocjonalna podróż - z muzyką Alfreda Schnittkego.
O mało którym utworze mógłbym powiedzieć to samo, co kilka lat temu wyraziłem przy okazji refleksji nad nagraniem VI Symfonii Piotra Czajkowskiego , tym bardziej, że i tutaj mamy do czynienia z muzyką rosyjską, autorstwa kompozytora, który jak na razie dość rzadko gościł w moich recenzjach. „Muzyka życia, muzyka śmierci” - nie ma w tym żadnej przesady, jeśli poznamy bliżej okoliczności powstania I Koncertu wiolonczelowego Alfreda Schnittkego (1934-1988). W 1985 roku, podczas pracy nad nim, kompozytor doznał poważnego zawału, jego serce przestało bić, i jak sam się wyraził, „był tam trzy razy”. Pozostawał niemalże zupełnie nieprzytomny blisko trzy tygodnie, balansując na granicy nieodwracalnego. „Myślałem, że jeśli w końcu ujdę z życiem, będzie to tak cudowne, że nie będzie miało znaczenia, czy będę mógł się ruszać i znowu pracować. Ale dzięki Bogu w końcu zacząłem się ruszać i znowu pracować”. Rezultatem rekonwalescencji, wiary, siły woli oraz stopniowego powrotu do sprawności ...
